تبليغاتX
(دل نوشته های نسترن)

 

ای واژه گم گشته در احساس طوفانی

روشن ترین فانوس شب های پریشانی

شاعرترین دختر در نبوت شعر می بافت

از روزهای سرد و تبداری که می دانی

از بی چراغی راندن پروانه ها از خویش

مردن کنار سفره تردید بی نانی

از صد بغل دلواپسی در حسرت باران

از چشم های خالی از احساس بارانی

من یک تب وامانده در شب های پاییزم

برگرد بعد انتظاری سرد و طولانی

 

+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت 11:47 توسط نسترن |

 

سلام دوستان گلم

دیروز تولدم بود و روز خیلی خوبی برام بود

دوستان خوبم دیروز حسابی شرمندم کرده بودند

امروز امدم ازشون کتبی تشکر کنم

اشنای عزیزم ِ،امین و گلناز و حسین جونم و بچه های دانشگاه

همه دوستانم که به نحوی تولدم رو بهم تبریک گفته بودند

امیدوارم بتونم محبتها تون جبران کنم

ممنونم از همتون

 

این شاخه گلها تقدیم تک تک شما خوبان

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 10:7 توسط نسترن |

 

 

               شعر دلتنگی پایان ندارد

         همیشه سر خط می ماند

                   نقطه........

 

                

 

+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم تیر 1387ساعت 11:19 توسط نسترن |

 

                          ممنونم که بچه بازی ها مو طاقت می کنی

                         هر چقدر بد می شم اما تو نجابت می کنی

                          هر کجا دنیا باشم با منی روح منی

                         نگران حال و روزم بیشتر از خودمنی

                         می پرستمت فرشته زمینی

                و به حرمت نفس هایت نفس می کشم مهربانم

    

هر وقت به تو ومهربا نی ات فکر می کنم می بینم هرگز نتوانستم  پاسخگوی ذره ای از خوبی هایت باشم فقط می توانم بگویم :   دوستت دارم

 

+ نوشته شده در دوشنبه سوم تیر 1387ساعت 22:25 توسط نسترن |

 

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 15:21 توسط نسترن |

 

پنجره را که می گشایم

بوی یاس اتاق را پر می کند!

نسترن ها

سر بر شانه دیوار به خواب رفته اند....

نسیم

چون شبگردی سلانه سلانه کوچه های شهر را جستجو می کند.....

وتو..........

چشمای دریاییت را که به من می دوزی

واژه ها در دلم جوانه می زنند!

نزدیکی....

انقدر نزدیک که تا قلم به دست می گیرم

تمام دفترم

پر تصویر   تو    می شود!

چه اعجازی در این کلمه دو حرفی است.......نمی دانم!

امشب

احساس می کنم چیزی در من متولد می شود!

چیزی در درونم حرکت می کند........

مثل یاد تو

مثل خاطرات بو دن تو

مثل چشمای دریایی تو!

وای.........

داری به قلبم اسباب کشی میکنی !

               

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت 19:34 توسط نسترن |

 

اه

ای خسته ترین قطره باران

چگونه خصلت باران شدن

را اموخته ای

که امید تو از جریان

نمی افتد

و با کدام فضیلت صنوبران

همتراز شد ه ای

که شعر دوری تو از زبان نمی افتد؟

 

 

اگر دیدی  نگاهی خسته دارم

و حس کردی که خیلی بی قرارم

                                                       بدان تو با عبور از کوچه دل

                                                                     در اوردی دمار از روزگارم

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 10:59 توسط نسترن |

 

........... شعر من کوچه پیچا پیچیست

کوچه باغیست که تنها یک شب

تو از ان گذشتی مغرور سالها می گذرد......

سالها در نظر کوچه نگاه دیوار

دیده و بس رهگذران را خاموش

دیده و بس رهگذران را پر شور

لیک ای رهگذر یک شب این کوچه من

جای پای تو در این کوچه هنوز به جا مانده...

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت 12:5 توسط نسترن |

 

امروز امدم بگم وبلاگم دو ساله شد و از این بابت خیلی خوشحالم

که تونستم تا این حد پیش ببرم

البته تا این حد رسوندن وبلاگم تنها مقدر نبود اگر نظرات و راهنمایی دوستانم نبود

از تک تک دوستان عزیزم تشکر می کنم که همیشه با نظراتشون به من امید نوشتن دادن

تا من بتونم تا این حد پیش برم

امیدوارم عمری باقی بمونه و من همچنان ادامه بدم

ممنونم دوستان عزیزم

 

+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387ساعت 1:11 توسط نسترن |

تو کویر لال روزگارم  یه پرنده زخمی

یه پرنده که اسیر قفسه با دلم صمیمیه

اون پرنده ارزوی دلمه

یه امید بی نهایت

رو لباش قصه عشق

تو چشاش رنگ صداقت  

تو حریم عاطفه پر پرواز منه

تو شبای بی کسی عشق و اوازمنه

تو سکوت جنگلا یه صدای بی صداس

قلب سرخ عاشقش با دل من اشناس

واسه من مهربون اون پرنده اسیر

همیشه می گم خدا تو اونو ازم نگیر

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 10:53 توسط نسترن |

 

باشد برو! با کی ز تنهایی ندارم

ترسی ز رسوایی ندارم

هر چند با تو لحظه ها زیبا ترین است

اما برو ، چون با تو فردایی ندارم

تو می بری با خود سکوت و خلوتم را

با یاد تو یک دم شکیبایی ندارم

منشعر بودم چشم هایت شاعرم کرد

هر چند بی تو شعر زیبایی ندارم

بین من و تو فاصله یک بی نهایت

من اهل ساحل ،موج دریایی ندارم

سبز است یادت تا ابد در کوچه ی ما

(نسترن) فراتر از تو دنیایی ندارد

من می نویسم  ،از تو می گویم همیشه

از کسی پروایی ندارم

دیگر نمی خواهد بگویی ،  بی سخن هم فهمیده ام در قلب تو جایی ندارم

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387ساعت 12:43 توسط نسترن |

پشت هر نگاه چشمات

عکسی از من شکسته اس

شعر من مثل یه خورشید

به غروب واژه بسته اس

چه طلوعی داره چشمات

لحظه مرگ ترانه

                                       با تو باز می شه شروع کرد

                                     از یه شعر عاشقانه

می شه غربت رو گذر کرد

تو سفرنامه دستات

تو یه فصل تازه گم شد

توی دلگرمی حرفات

گرچه این دل من هنوز

گره گم کلافه

                                   اما واسه تو هنوزم

                                    عاشق ترانه بافه

تو یه بار واسه همیشه

به من شب زده خو کن

دشتی از شب سیاهو

توی صبح واژه رو کن

من واست کمم ، می دونم

تو ولی شهر ستاره

              اسم تو هر جا که باشه اول اسم بهاره

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 11:56 توسط نسترن |

 

چشمای من کم سو می شن وقتی که بارون می باره

یا وقتی شب با مهتابش تو رو به یادم می یاره

رنگ دلت ناب و زلال ابیه مثل اسمون

تو رو خدا تنهام نزار اگه میشه پیشم بمون

بمون که این دل منو ،موندن تو شاد می کنه

اخه دلم زندونیه هی داد و بیداد می کنه

چرا باید دل منو تنها بذاری و بری

ایا جواب من اینه ؟چی می شه تو سفر نری

چشمای من قحطی زدن یه چیکه ابم ندارن

دیگه واسه پشت سرت قران واب نمی ذارن

کاش تو بیای تا ببینی یه عشقی داری بیست بیست

رنگ وریایی نداری

نداری هیچ تابلوی ایست!!!!!!!!!! 

+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 19:40 توسط نسترن |

 

                          

+ نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387ساعت 12:52 توسط نسترن |

 

صدای نم نم بارون توی کوچه تو خیا بون

روی قلب خسته من می چکه اروم و اروم

لحظه جدایی از توِ، دلمو کرده چه داغون

اما خوب بدون عزیزم،دوباره زدی به کاهدون

دلمو چه کردی حیرون،خونه عشقمو ویرون

من سر گشته پریشون،تنهاموندم تو این زندون

حیف عمری که تلف شد، یا روزی که با توسرشد

این همه احساس پاکی، بینمون رد وبدل شد

روبه روم عین سراب شد، پل پشت سر خراب شد

دل ساده ام  پای عشقت عزیزم از راه به در شد

بی تو زندگی ام فنا شد، همه هستی ام فدا شد

دل خسته ام بی تو انگار یه خزون بی صداشد

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387ساعت 18:16 توسط نسترن |

 

می خوام باور کنم

که دیگه تو رو دوست ندارم

و دلم از رفتن تو نشکسته

می خوام باور کنم که دیگردلم برای چشمهایت تنگ نیست

و در سکوت سرد لبهایت خنده های پیشت را جست و جو نمی کنم

می خوام باور کنم زندگی هست و ادامه دارد

خورشید طلوع می کند و ما ه هنوز هم دستهایش به سوی من دراز است

و غروب دلم که می گیرد به یاد تو نیستم

و شاید در امتداد روزمرگی های مداوم

واز روی بی حوصلگی هست

که چشمان تو را به یادم می اورد

و در نهایت غروب

از تو سخن می گویم

نمی دانم هر چه هست هنوز هم

دوستت دارم.........

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت 16:34 توسط نسترن |

 

             نمی گم خدانگه دارِ‌‌‌، چون همین امروز و فردا، می رسه لحظه دیدار

              نه نمونی تو به یادم شب تا صبح همیشه بیدار

              من می رم تا که بدونی رفتن و دوری یه قصه است

            نه خیال نکن نبودت، خوشیه نه!همه غصه است

          سر نوشته تو واین دل تا ابد فقط همینه

تقدیر چشمای من شد که تو رو دیگه نبینه

زیر بارونای این شهر این دلم داره می گیره

گریه های هر شب من تو بیای دیگه می میره

لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

یکی با خنده نگام کرد گفت ببین اخه چه بختی

کاشکی ارزوی من رو بر اورده می کردی

به خدا می میره این دل تو بری و برنگردی

                      اره این شعرو گفتم که بدونی یادت هستم

                      توی شهر به این شلوغی دل به هیچ کسی نبستم

                    وقتی تو هستی کنارم انگاری دنیا رو دارم

                  وقتی نیستی ولی انگار کنار چوبه ی دارم

                  اگه خوندی شعرمن رو نذار دیگری بخونه

                  نذار راز ما دوتا رو کسی جز خدا بدونه

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم فروردین 1387ساعت 15:41 توسط نسترن |

پشت این پنجره ها (ها) کرد و رفت

ارزوی بهترینها کرد و رفت

من هنوز چشمم به خط جاده هاست

او مرا تنهای تنها گرد و رفت

در سرای زخمی باغ غزل

دفتر شعر مرا تا کرد و رفت

رفتنش حل معما ها نبود

او کجا فکر معما کرد و رفت

از هوای شرجی چشمان من

مثل ابری پا به ان پا کردو رفت

 

 بی حضورش باز دل بی پنجره است

او عزیمت سوی درها کرد و رفت

در میان دل نوشتن های من

واژه های اشک پیدا کرد و رفت

باغ قلبم از درختان پر شده است

او رفاقت با تبرها کرد و رفت

گرچه او همچون بهار سبز است وخوش

او ندانست رو به سرما کرد و رفت

شکل قلبی روتن پنجره هاست

پشت این پنجره ها (( ها)) کرد و رفت

 

+ نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 17:13 توسط نسترن |

تو صدای نفس نسترنی بر تن باغچه ای پژمرده

من همان برگ طلایی شده ام بر سر شاخه بی جان مرده

کی خبر داری از این تنهایی به حساب تو فصل بهار است و نسیم

من ولی سوختم و خاک شدم پای ان پیر درخت کهنه

خنجر باد که می برد عمری نفس گرم تو را بی منت

 

اخرین ضربه خود را زد و رفت به من بی نفس افسرده

سرم از وحشت مردن پر بود دلم از خاک شدن می ترسید

هر چه زیبا در این دنیا بود دل و دین من غافل برده

من دگر می روم  اما تو بمان تو بمان و نفست خوش باشید

این همه خواری و قانون شکنی به من و رسم زمان برخورده

+ نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387ساعت 16:35 توسط نسترن |

ای عشق من نگو که من دریای اشکی ندارم

حالا که ارزو شده سر روی شونه ات بذارم

این بازی طبیعته به جای گریه زیاد

تو رو به یادم بیارم دعا کنم بهار بیاد

        

وقتی تو باشی همه پنجره ها مهربونن

حتی قناری ها واسم اواز عشقو می خونن

همیشه سبزی و پر از گلای نسترن

خدا کنه تو زندگی نداشته باشی هیچ غمی

یه دشت گل تقدیم اون چشای ناز و مهربون

بی تو نفس نمیکشم تو قرص ماه اسمون

همیشه با تو بودم و با چشای تو اشنام

قسم به مهربونیات دیگه منو نکن رهام

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 11:27 توسط نسترن |

        سال نو مبارک

امیدوارم سال خوبی همراه با شادی داشته باشید

+ نوشته شده در پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 8:56 توسط نسترن |

واسه دلخستگیهام سایبونی

واسه بی طاقتی هام مهربونی

تو شب های که سرد و بی ستاره است

واسه من تو یه اغوش امینی

واسه دستهای سرد من پناهی

                     واسه اشک های گرم من تو اهی

 تو روزهایی که من دلتنگت هستم

واسه من تو همون اغاز راهی

واسه دلتنگی هام تو خسته می شی

واسه شادی هام تو خنده می شی

             ولی وقتی که باز بی تو می مونم

واسه تنهایی هام چاره نمی شی

واسه خوابم تو یک رویای شیرین

واسه چشم های من یک راز سنگین

ولی وقتی که من نیستم کنارت

واسه عکست می شم یک قاب زرین

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 12:13 توسط نسترن |

+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 17:43 توسط نسترن |

باز هم دلواپسم.....

بی کسی در چشمانم موج می زند

دوباره برگ ریزان در راه است

غم امدن روزهای تنهایی لحظه ای مرا تنها نمی گذارد

حتی شعرهایم مرا رها کرده اند

پیدا شدن قاصدک ها

پیام اور روزهای سرد و بی مهر خزان است

کاش قاصدک ها تنهاییم را می فهمیدند

می دانم بهار و خزان برای انها معنایی ندارد

ولی خزان برای من

همچون اینه ای در پیش رو است

که غربتم را در هر لحظه به رخ می کشد

 

 

+ نوشته شده در شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 19:4 توسط نسترن |

 

 

                          

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 12:52 توسط نسترن |

دست گذاشتم رو يکي که يک قشون خاطر خواشن همشــــــون هنــــــر دارن يا شاعـــرن يا نقاشـــن يـا که پشت پنجــــــرش با گريـــه گــــيتار ميزنـن يـا که مجنون مي شن و تو کوچه ها جار مي زنن دست گذاشتـــم رو کســي که عاشقـم نمـي دونست سر بــــودم از خيلــي ها و لايقــم نمـــي دونــست دست گذاشتـــم رو کســي رنــگ چشماش روشنـه شمشــاد همســايمـون پيـش قـــدش يـــه سوزنـــــه دست گذاشتم رو کســي که طعـم چشمــاش عسلــه کمتــرين شعـري که تــو مي شنوي از اون غــزله دست گذاشتـــم رو يکــي که مـــاه ازش طلب داره خورشيــد از شعلــه چشمــاي اونـــه کــه تـب داره دسـت گــذاشتم رو يــکي کــه همــه دور و برشــن مـــردشن ؛ ديـــونـشن ؛ مــجنـونـشن ؛ پـرپـرشــن دسـتت گــذاشتم رو يـــکي که عـاشقـاش زيــاديــن همـــه جــورشـــو داره هـم عـجيبــن هم عــاديـــن دسـت گـــذاشتـــم رو يــــکي که نـه سفيــده نه سياه ظــاهـــرش گندميــــه به چشمـــم امــا کيـميــــــــــا دست گذاشتم رو يکــي که داشتنـش خوابــــــه هنوز کمتـــرين شـاگـــرد چشــماش خــود مهتــابه هـنــوز دست گــذاشتـــم رو يکــي که اون منــو دوس نـداره مــن تــو پــائيـــزم و اون اهــل يه جــا تــو بهــــاره دس گذاشتــم رو يکـــي که شعـرمــو گوش مي کنــه آخـــرين بيــتـو مــي خـونه و فرامـــوش مي کنـــــه دسـت گــذاشتـم رو يــــکي کـه خندشـــم نفــس داره تــو تمـــام نقشــــــــه هـاي خــــوب دنــيا دس د اره دوسـت دارم مـــــــــن يکيو که کـهـتکشون قايقشــه انقـــدر دوستــش دارن ؛ هــر کــي خـوبه عاشقشــه دسـت گـــذاشتـم رو يــکي که دست گذاشتـه رو همه ولـي هــر کســي رو که تــک نشون بدي ؛ ميگه بده دست گــذاشتـم رو يکــي مـا رو چــه به فرشـته هــا برو شاعر تــو بمــون و عشــق و دست نوشته هـات دســت گذاشتـي رو کسي که از تـو خنـدش مـي گيره اينـا رو دلـم مــي گـه ، مــي گـه و بعدش مــي ميـره دسـت گــذاشتن رو کســي آسـونـه امــا ســاده نيست تـــوي اينجـور بـــازيـا خب هميشـــــه اراده نيـست مــي نويســم که ديگـه رو هيچکي دست نميذارم ولي نه دروغه ، من هنوز اونو دوسش دارم

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 19:14 توسط نسترن |

                                                                                                                                
تو زلالیمث بارون مث لحظه های روشن

تو همون خونی تو رگ هام واسه ترانه خوندن

 اگه قطره اشکی بودم روی گونه هات می موندم

توی قصه های عاشق شعر چشماتو می خوندم

                   مث پروانه تو باغ سبز چشمای تو بودم

                   توی اسمون خنده واسه تو غزل سرودم

 من دلم می خواد با تو سری به ابرا بزنم

بهار چشماتو باز تا می تونم نگاه کنم

واسه خوشبخت شدنت دعا کنم به اسمون

بوی بارون بگیره تو نم نم خیالمون

                     تو روزای سخت دلتنگی تو رو می خوام و بس

                    میون حسرت و تردید و جدایی تو برام یه همنفس                                         

غصه هام از جنس بغض کوچه های ابیه

اما وقتی با تو باشم شبامون مهتابیه

سایه روشنی از عشق و امید تو منم

لحظه لحظه های عمرم بغض تلخ رو می شکنم

                  بیا با من مهربون و همزبون عاشقم

                  دستامو بگیر تو دستات واسه دقایقم

دوست دارم بدونی که ستاره ها هم نفسن

یادته چه حالی داشتم توی حس پر زدن

چه روزها و چه شبایی که شدی همسفرم

حالا من از غم وغصه های تو مهربون با خبرم

+ نوشته شده در شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 17:5 توسط نسترن |

من می تونم یه شعر بگم از دل شب تا لب رود

               از چشای شاهزاده ها وقتی که هیچ عشقی نبود

               کافیه دلم بخواد واژه ها تو دست منن

               وقتی که لکنت می گیرم به جای من حرف می زنن

                حیف که نمی شه با تو باز دوباره زندگي كنم

                 نمی تونم تا روز مرگ هر چی که تو بگی كنم

                  حیف که نشد فقط یه بار تکیه به شونه هات کنم

                  فقط یه بار از ته دل بشینم و نگات کنم

                  از تو حیاط چشم تو سهم من اب پاشی نبود

                  حیف که خوشی گاهی میاد به ما دوتا سر می زنه

                  وقتی می ره دوباره غم مهمون چشم های منه

                    به تو نمی شه دل سپرد تو که فقط یه خواهشی

                   نمی دونم که تو چرا می خواهی ازم جدا بشی

                   از تو چشات می فهمیدم دلت شکسته دلخوری

                   به جای عشق و عاشقی حالا پر از تنفری

                    با التماس مخملیت یه حس ناب شکفته شد

                    چه شعرهایی به خاطرت چه لحظه هایی گفته شد

                     درسته که تو رفتی و سری به من نمی زنی

       ولی بذار خیال کنم که تو همیشه با منی!

+ نوشته شده در سه شنبه نهم بهمن 1386ساعت 12:37 توسط نسترن |

باران صدایم می زند از پشت این دیوار غم

از پشت این دلمردگی با قطره هایش دم به دم

باران صدایم می زند با شور و با سر زندگی

با خود به دورم می برد از سر زمین تشنگی

باران صدای عشق تو عشقی که تنهایم گذاشت

عشقی که بیم مردنم با رفتنش هرگز نداشت

باران صدای گریه ام در خلوت شب های دور

اواز تلخ قلب من در کوچه های سوت و کور

باران صدایم می زند از خاطرات گم شده

امد سراغ خستگی ............

باران نویدم می دهد عشقت فراموشم شود

اخر تمام عشق من همراه باران می رود

+ نوشته شده در چهارشنبه سوم بهمن 1386ساعت 18:44 توسط نسترن |

کاشکی هیچ وقت خدا سحر نیاد

عمر شب هیچ موقعی به سر نیاد

            کاشکی روشنی بمیره پشت کوه

            دیگه از رفتن ماه خبر نیاد

کاش ستاره ها از اسمون نرن

کا شکی خورشید خانومو دار بزنن

                تا که هیچ وقت نره طاق کهکشون

              شیشه عمر شو دست من بدن

کا شکی ادما نشن عاشق هم

شبا شون نشه پر از غصه و غم

                   یا اگه یه وقتی عاشق می شدن

                             توی عاشقی نزارن چیزی کم

کاش خدا به نا مه هام جواب بده

یا یه کم به خستگی هام خواب بده

                            کاش چشای مهربون و خیس تو

                         عطش خشک لبامو اب بده

کاش بیاد یه روزی اونی که رفته بود

دلی رو با رفتنش شکسته بود

                     می دونس بر نمی گرده تا ابد

                      ولی منتظر به راش نشسته بود

کاشکی هیچ کسی دیگه نره سفر

هیشکی منتظر نباشه پشت سر

                                 همون دعا کنیم از ته دل

           کاشکی هیچ وقت خدا نیاد سحر

+ نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 10:54 توسط نسترن |